| تبليغات | X |
|
سلام به همه ی اهالی شعر و احساس
با توجه به این که وبلاگ شعرهای مذهبی ما در صدد جمع آوری و معرفی اشعار آیینی است و ضمن ارتباط با عزیزان مداح بنا داریم هرساله یک مجموعه از اشعار این وبلاگ را انتخاب و چاپ کنیم از همه ی عزیزان دعوت می کنیم به محض سرایش شعر آیینی به صورت نظر در این وبلاگ یا وبلاگ www.orientpoem.blogfa.com درج نمايند ويا به آدرس: ostad.hasanzade@gmail.com ايميل فرمايند ممكن است سالانه يك همايش شعر مجازي نيز برگزار نموده و جوايزي به برگزيدگان اهدا نماييم!
+ نوشته شده در شنبه سوم اسفند 1387ساعت 21:15 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
گزارشی از دیدار با آیت ا... مکارم نوشته ایم که چون برخی خاطرات و طنزها را در وبلاگ دیگری می نویسیم عزیزان می توانند به آنجا مراجعه کنند
+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم بهمن 1387ساعت 9:20 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
از تبریز که برگشتم رفتم شمال ، استقبال حاجی ها سرمای سختی خوردم ، تمام شب را هم رانندگی کردم وصبح بلا فاصله رفتم سر کلاس ! تا غروب هر طوری بود با تب و لرز دوام آوردم و غروب بود که یادم افتاد شب جلسه ی مدرسه ی اسلامی هنر است خیلی دلم می خواست نروم اما جلسه ی آخری بود که با حضور حقیر برگزار می شد و به بچه ها قول داده بودم راستش این که تایپ شعرهای تا امروز تاخیر افتاد دلیلش همین تب ها و لرز ها بود الان هم صدایم گرفته است اما برای نوشتن مشکلی ایجاد نمی کند:
کلاس اول بودم معلم گفت: هر کسی برای کلاس کره جغرافیایی گرفت بیست می گیرد فردا کلاس پر بود از کره ها و دفتر نمرات پر از بیست آن روز تنها صفر کلاس من بودم اما امروز... امروز تنها نیستم جهانی با من است! و هنوز کلاس اولم!
یوسف شیخی
آی دخترک می خواهی دیزگاه بروی «پاشنه ات می چسبد به گل ها موهایت خیس می شود» در پایتخت بمان همین الان دیزگاه را می آورم آنجا آدرستان را می گویی؟
باد روسری نارنجی ات را برد چه کار خواهی کرد با این همه مأمور درخت خیابانی!
ابراهیم اکبری دیزگاه
ورق ها در پی هم می بردند: دیروز،امروز، فردا را پنجره رو به کدام تاریخ باز است؟
محمد منتظری
+ نوشته شده در جمعه ششم دی 1387ساعت 16:52 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
این روزها چقدر تهی از ترانه ایمغرق غروب زندگی شاعرانه ایمتا چشم کار می کند این روزها کلاغدر معرض هجوم سیاه زمانه ایمموسیقی ملایم باران و برگ کو؟چون شیشه های سرد سکوت شبانه ایمتقویم ها ورق ورق اندوه کاغذیافسرده پشت میز مه آلود خانه ایماین روزها به هیچ فقط فکر می کنیماین روزها که سخت تهی از بهانه ایمپشت چراغ قرمز شهر شلوغ بازفکر درنگ حوصله رودخانه ایماینجا چقدر عقربه ها نیش می زنندانگشت اتهام جهان را نشانه ایماینجا که هرچه پنجره تعطیل می شودهفت آسمان گریه به دنبال شانه ایمدر ما گلوی زنجره زنجیر می شودبغض هزار سهره بی آشیانه ایمانگورهای وسوسه چشمک نمی زنندبی پرسه شب و هیجان فسانه ایمبر پشت بام خیره به ابهام جاده هامحو کدام معجزه از بی کرانه ایم؟: آنک مسیح رو به افق های دور دستچشمم به راه حادثه ای عاشقانه است
این شعر نسبت به کارهای دیگری که از ایشان خوانده ام از استخوان بندی و عناصر شعری بهتری برخوردار است اما همچنان قافیه ی جدولی به تأسی شعرهای دهه ی شست در آن به چشم می خورد و شاعر بدون آنکه مابقی بیت اهمیت فوق العاده ای داشته باشد به پر کردن آن پرداخته است هر چند این بار چاشنی احساس و تصاویر زیبا این بار تا حدود زیادی عیب ها را پوشانده است به عنوان مثال به چند نمونه از این بیرون زدگی های واژگانی توجه می کنیم: شاعر در مصرع دوم بیت آغازین چهار اضافه ی متوالی را به صورت «غرق غروب زندگی شاعرانه » آورده است بدون آنکه به درستی معلوم باشد سکوت شاعر واقعا غروب زندگی شاعرانه ی اوست و او خود را در این غروب غرق می بیند و اصولا در غروب شاعران بیشتر شعر را از یاد می برند یا شاعرتر می شوند به بیان رو شنتر شاعر محترم تصاویر را خیلی سطحی پرداخت کرده و همین که حق قافیه با تصویر غروب شاعرانه ادا شده مصراع را تمام شده انگاشته است!در بیت دوم با آنکه تصویر هم با محور عمودی سازگار است و هم به تنهایی زیباست اما از همین دست ضعف ها در مصرع اولش رنج می برد شاید این طرز سخن گفتن در زبان شاعری دیگر با زبانی اندکی مدرن تر پذیرفتنی باشد اما در این بافتار زبانی به روشنی ناقص است در بیت بعد ارتباط تصویری دو مصرع ضعیف است ولی انصافا مصرع اول به تنهایی در اوج زیبایی است:«موسیقی مداوم باران و برگ کو؟»در بیت پنجم جای در ست کلمه ی فقط قبل از کلمه ی به هیچ است و هرچند به همین شکل نیز فهمیده می شود ولی از روانی شعر کاسته است این پر کردن های جدولی اگر تا این جا هم به کمک تصاویر و احساس پنهان بماند در بیت ششم شما را با حقیر همراه خواهد کرد آنجا که می گوید« پشت چراغ قرمز شهر شلوغ بازفکر درنگ حوصله ی رودخانه ایم !!!» به هر حال همین تماشا در همه ی ابیات به شاعر کمک خواهد کرد که ورای زیبایی های موجود عیب های پنهانی را بیابد که شاید تا حدودی مربوط به شعر زدگی شاعر در اثر سر وکار زیاد با شعر های مختلف و خصوصا شعر واره های سطحی و تکثیر شده ی برخی شاعران در دهه ی حاضر به مشابهت دودهه پیشتراست . و ابتکار پایانی در گریز از قافیه هم آن قدر تکراری است که شعر را از این گرداب نجات نمی دهد به هر حال این شعر آقای انصاری نژاد یا این احساسات شور انگیز و تصاویر ستودنی نوید بخش شاعری است که اگر بیشتر بیاندیشد و کمتر بگوید و گزیده قلم بر کاغذ براند می تواند یکی از صفحات زیبای ادب معاصر را به نام خویشتن آذین بندد.
با تشکر و فروتنی لیله کوهی
+ نوشته شده در جمعه ششم دی 1387ساعت 16:51 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
به نام خدا
در مورد ایشان در وبلاگ www.molaparishan.blogfa.com بخوانید اما نویسنده محترم وبلاگ از حقیر در خصوص اشعار ایشان سوالاتی فرمودند که متن نامه ی ایشان را به همراه جواب در ادامه ی مطلب قرار داده ایم ادامه مطلب
+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم آذر 1387ساعت 14:37 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
این هفته هم سنتی ها نیامده بودند هرچند یکی دو غزل خوانده شد اما چندان قوی نبود یادم آمد که نام سید حمید را روی پرده های تبلیغاتی جشن غدیر سرچهل و پنج متری دیده ام به هر حال بساط شعر مذهبی در این ایام داغ می شود ولی جلسه ی ما هم به اندازه ی کافی داغ بود این هم مشت نمونه ی خروار:
برگه ریاضی را سفید دادم و روی تخته سیاه نوشتم : «جهان چقدر شبیه صفر است! لطفا پاکم کنید!»
* * *
توریست شیشه های عینکش را پاک می کند عکس جلاد در موزه هنرهای معاصر
یوسف شیخی
انگشتم را با اشکم خیس میکنم باد از کدام سو می آید؟
* * *
عادت کرده ام ساعت ها بنشینم وبه هیچ چیز نگاه کنم وبه هیچ چیز گوش دهم و آخر سر بگویم کاش پنجشنبه ها صدای گام روی سقف خانه تکثیر نمی شد باران نمی ریخت و رها گلی در اضطراب ریشه
صدر الدین انصاری زاده
گلدان های فراموش شده را آب داد گل های سرخ را نوازش کرد دستی که از کربلا پیاده آمده بود
* * *
همه ی صبح های جمعه بارانی همه ی غروب ها ابری هواشناسی جمکران اعلام کرد
ابراهیم اکبری دیز گاه
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم آذر 1387ساعت 23:36 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
سلام
ابتدائا شعر را به مرور می نشینیم: کوچه را آب گرفت ونرسیدم به قرار!... بارش لعنتی اش تند شده لاکردار توی این بارش یکریز کلاغی پر زد چه بگویم که خدا لج شده با من انگار چه قدرنقشه کشیدم که خرابش نکنم حرف هایی که قرار است بگویم اینبار وچه بی حوصله از فرصتمان کم کردم!!!... جرات فاصله هایی که نمی شدتکرار همه تقصیر خودم بود؛نمی فهمیدم لعنتم برخودم وهرچه که دارم به تبار همه ی شهر خبر دار شد از گریه ی من که تو رفتی به سفر دیر شدو....سوت قطار...... روی این ریل حضور تو چه گرم است هنوز گرچه من یخ زدم از نقطه ی کور دیدار.... وقت برگشتن من بند شدو بند آمد!! نوبت چشمم شد تا که ببارد رگبار.... کاش یک بار تو را.... کاش تو را میدیدم! فرصت دیدن چشمان تو تنها یک بار........ □□□ کاش یک بار تو را ..... وای تو را میبینم!!!! تو که لبخند به لب تکیه زدی بر دیوار..... ضمن تشکر از حسن اعتمادی که به تجربه ی حقیر داشته اند نکاتی را در خصوص این شعر عرض می کنم: اولا زبان شعر بسیار صمیمی است و با مخاطب امروز به راحتی و زیبایی ارتباط بر قرار می کند و در محور عمودی هم تقریبا یکدست است آغاز و پایان بندی خوب هم از ویژگی های این شعر است ولی در بخشی از قسمتها مثل بسیاری از غزلهای معاصر از تکرار مضمون رنج می برد مثل (همه ی شهر خبر دار شد از گریه ی من که تو رفتی به سفر دیر شدو....سوت قطار......) ثانیا شعر در جای جای ابیات از ضعف تالیف و ناشیگری شاعر در پر کردن وزن و واژه گزینی رنج می بردمثل میم در لعنتم که اصولا زاید است و ( اش ) در بیت اول که مرجعی ندارد و بازهم لزومی ندارد بیایدو همه در بیت پنجم که مطابق با اسلوب بیانی امروز همین (اش ) را کم دارد و متاسفانه همین نقصان، زبان را از امروزی بودن تاحدودی انداخته است واین ضعف تالیف در عباراتی همچون ( هرچه که دارم به تبار) و( نقطه ی کور دیدار)و( بند شدو!)و(لج شده! با من) و ... واضح تر از آن است که نادیده بماند. به هر حال با همین غزل به خوبی آشکار است که شاعر روزهای درخشانی را در پیش دارد و غزل معاصر همچنان در مسیر پر تلاطم خویش روزهای ماندگار تری را انتظار می کشد با خضوع و فروتنی لیله کوهی
+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم آذر 1387ساعت 10:17 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
این جلسه کمی از حیث کمیت از تک وتا افتاده بود بالاخره جلسه را ترکش روز عرفه و عید «به به یی!» ناکار کرد !راستش خودم هم باید می رفتم تالار یکی از طلبه های باحال را راهی خانه ی بخت کنم به هر حال کیفیت جلسه تا حدودی کمیتش را جبران کرد و اینک شعرها بدون شرح:
چه اشکالی دارد مردی که با بارانی و کلاه شاپو جلوی من قدم می زند چهره نداشته باشد و توباشی آ... نه بازهم عصایم روی کاغذها لیز خورد انصاری زاده
جهان سه نقطه ای است میان دو پرانتز: (جهان سه نقطه ای است میان دو پرانتز)
*** مهندس نوک پرگار را روی کاغذ گذاشت و دارکوب در سوراخ جهان پنهان شد یوسف شیخی
به جز نگاه نه حرفی است تا به هم بزنیم نه دست ماست که تقدیر را به هم بزنیم فقط مسیر دو عابر یکی شده ست همین کدام رابطه را می شود به هم بزنیم ولی چه قدر همین راه ساده کوتاه است نمی شود کمی آهسته تر قدم بزنیم به بی بهانه ترین اتفاق صبر کنید نمی شود که نباید زهیچ دم بزنیم و سطر کوچه به سر آمده ست به کلمه بیا سفیدی این متن را قلم بزنیم
میثم حمیدی این کشتی چندم است که بر ساحل نگاه تو بادبان بر افراشته است ای اقیانوس نا آرام! لیله کوهی
+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم آذر 1387ساعت 23:12 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
سلام
در مورد شعر غزه قسمت آخر آن شعر شش دانگ است بخش شبهای تاریکی ارجاع بی بیرون از شعر دارد آن هم به موضوعی که یقینا تا دیر هنگام در ذهن ها نخواهد ماند. گرسنگی هم هم ربط تصویری به قبل و بعد ندارد مثلا گریه و اشک در این بخش می توانست به گل شدن خاک غزه کمک بیشتری بکند در مورد شعر دیگرتان است در ابتدای شعر به درستی به کار نرفته است قدری به تفاوتهای فعل است با هست بیاندیشید اگرچه منفی هردو تایشان می شود (نیست)بقیه ی شعر تقریبا یکدست و مقبول است اماتردید شما در انتخاب عابر یا پیاده در پایان شعر به جاست ولی متاسفانه هیچ کدام مناسب نیست شاید اگر حقیر بودم با این پایان بندی تمام نمی کردم!
+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم آذر 1387ساعت 11:33 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
به نام خدا
در پی ابراز لطف آقای یزدی برادر بزرگوار دیگرم محمد مهدی یوسفی تقاضا داشتند که شعرشان در محیط مجازی مورد نقد قرار بگیرد با توجه به خستگی و کمی وقت به غزلی از ایشان نیم نگاهی می اندازیم تا رد سوال نکرده باشیم! ضمنا غزل ایشان با ردیف نداشتیم در زمره ی اشعار جلسه ی قبلی آمده است. اولین نکته ای که در این غزل به چشم می خورد قافیه مدار بودن و زبان دهه ی شصت است با اندکی رنگ حماسی که به شدت شعر آن دوره را تداعی می کند و با هنجار زبانی و تصویری مخاطب امروز چندان هماهنگ نیست دیگر آنکه تطابق زمانی در بسیاری از ابیات و مصاریع وجود ندارد مثلا در مصرع داریم میرویم ولی سر نداشتیم تطابق زمانی اقتضا دارد که شاعر بگوید داشتیم می دویدیم و لی سر نداشتیم یا داریم میدویم ولی سر نداریم این مشکل کم و بیش در مصرع های دوم بیت اول وهفتم ودوازدهم هم به چشم می خورد سه دیگر آنکه برخی از افعال و کلمات با دستپاچگی و بدون دقت کافی انتخاب شده اند مثل نسوختیم در گلویی نسوختیم و مسافر من در بیت آخر وتناسب آن با سراب و پر بکش باید توجه داشت گاهی د ر شبکه ی معنایی یک واژه مناسب ولی در شبکه ی تصویری با بقیه ی تصاویر ناهماهنگ است و سرانجام هنوز وزن برای شاعر اندکی دست و پا گیر است مثلا در بیت چهارم تکرار «ما» در مصرع دوم چه جهتی دارد! یا عطف وحشت بر هول در بیت نهم به هر حال شاخصه های یک استعداد قابل رشد سریع و رگه هایی از تعهد ستودنی به همراه حس انتادی که من در غزل امروز دوستش می دارم به خوبی در این اثر هم هویداست که برای سراینده ی ان و دیگر عزیزان آرزوی توفیق روز افزون را از صمیم جان خواستارم.
+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم آذر 1387ساعت 21:16 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
این جلسه به نظر من خیلی بهتر برگزار شد کمی از تعارفات کم شد و حرف ها حساب شده تر بود هنوز بچه های کلاسیک کم حرفند گرچه شعر بهتر می گویند اما شرکت جدی در بحث ها را نیاموخته اند شاید اشکال کار این باشد که در محیط سنتی بیشتر عادتشان داده اند گوش باشند!
به هر حال این هم سوغاتی جلسه برای آنطرف رودخانه ای ها... با همین چشم های خود دیدم زیر باران بی امان بانو! در حرم قطره قطره میافتاد آسمان روی آسمان بانو ! صورتم قطره قطره حس می کرد چادرت خیس می شود اما به خدا گریه های من گاهی دست من نیست مهربان بانو! گم شده خاطرات کودکی ام گریه گریه در ازدحام حرم باز هم آمدم که گم بشوم من همان کودکم همان بانو! باز هم مثل کودکی هر سو می دوم در رواق تو در تو دفترم دشت و واژه ها آهو گفتم آهو و ناگهان بانو- شاعری در قطار قم – مشهد چای می خورد و زیر لب می گفت شک ندارم که زندگی یعنی طعم سوهان و زعفران بانو شعر از دست واژه ها خسته است بغض راه گلوم را بسته است بغض یعنی که حرف هایم را از نگاهت خودت بخوان بانو! این غزل گریه ها که می بینی آن شعر است شعر آیینی زنده ام با همین جهان بینی ای جهان من ای جهان بانو! کوچه در کوچه قم دیار من است شهر من ایل من تبار من است زادگاه من و مزار من است مرگ یک روز بی گمان ...بانو!
سید حمید رضا برقعی یک مرد که وحوش زبانش را نمی فهمند و جنازه ای . . . اگر تو عصای دست سلیمان بودی هیچ وقت نمی مرد و هرگز زمین نمی خورد
محمد مهدی یوسفی گل است خاک غزه در شبهای سیر از تاریکی از کودکان گرسنه کوزه گرها کوزه های سرخ خواهند ساخت * * * همه چیز سر جای خودش است[؟] میز صندلی خودکار در پنجره و هیچ چیز سر جای خودش نیست رئیس کارمند مسافر کش و آن مرد عابر مهدی یزدی
گفتی که دل به پهنه ی در یای من بزن جاری شدم به سوی تو مثل قزل اوزن[؟] از دره ها و کوه و کمرها گذشته ام با شوق بی کرانه ی آغوش گرم زن بین من و تو فاصله ای نیست جز نگاه پلکی به هم زدیم برای یکی شدن تنگ غروب بر تن تو صد شفق تنید آتش گرفت قلب تو در یای سرخ من! پیچید شعله های شقایق به دامنت آتش گرفت پهنه ی در یای پیرهن با تار وپود عشق هماغوشی ام خوش است با شعله های پیرهنی آتشم بزن!
علی اصغر شیری از ابراهیم اکبری دیزگاه به ابراهیم نبی تبرت را به زمین بگذار این روزها بت ها هم حرف های زیادی برای گفتن دارند
شاعر! چشمی مات می کند چشمی مات می شود آری صورتم را شطرنجی کنید * هر رنگی نشانه ی چیزی است تو از کدام تاکسی پیاده شده ای که هنوز دست بالا می کنی آقا ببخشید! پیچ رنگین کمان
صدر الدین انصاری زاده
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم آذر 1387ساعت 22:15 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
به نام خدا
در خصوص نقد بیت سوم غزل آقای سید محمد جواد شرافت (متن آن در دو مطلب پایین تر آمده است)در جلسه مدرسه ی اسلامی هنر که به بحثهای مفصلی انجامید و به طور خلاصه مربوط می شد به ارجاع بیرونی در شعر و استفاده از نماد ها یا اسطوره هایی که برای درک مخاطب از آن نیاز به واسطه است که ابتدائا همان موضوع وضوح یا خفاء نماد در پس زمینه ی ذهنی مخاطب به نظر می رسید وشاید همان است که متأ سفانه در روزگارما دیواری بین مردم و شاعران ایجاد نموده( و از آن در گذشته به سواد شعری یاد کرده ام که برای لذت و بهره بردن مخاطب ضرورت دارد) وشاید این همان مسئله ای است که شاعران این دوره را به انتقاد از مخاطب امروز در نفهمیدن شعر و متقابلا مخاطب امروز را به نقد شاعران و اتهام به شعر خصوصی و ویژه ی شاعران واداشته است. اما پس از مراجعت به منزل و تامل بیشتر در یافتم که مسئله نسبتا دارای عمق بیشتری است و به همین جهت سعی می کنم اندکی این نگاه تازه را تشریح کنم. به نظر می رسد این اختلاف جدا از موارد و مصادیق آن به تفاوتی بنیادین در تعریف هنر بلکه زیر ساخت های فکری آن بر میگردد . چرا که در شعر مدرن به تبع نگاه مدرنیستی به این مقوله از یک سو انفکاک از سنت امری پسندیده ومطلوب و از سوی دیگر امری محتوم و اجتناب ناپذیر به شمار می رود. بلکه اصولا یک جامعه ی پیشرو همانا در سرعت گسست از سنت ها و باورهای مانع از دگرگونی و تحول معنا می یابد و اگر به این ارجاعات در زمینه ی یک جامعه ی مدرن و سریعا در حال گذار توجه شودبا تصور این معنا که هر ارجاع به واسطه ای به زودی ناگزیر از فراموشی و منجر به نامفهوم بودن است طبیعی است که در چنین فضایی ارجاعات که یا اکنون یا فردای بسیار نزدیک به نا مفهومی شعر می انجامند دارای برچسب عدم مقبولیت خواهند بود. اما در فضای شعر سنتی که پیوند امروز با دیروز و بلکه پریروزهای حتی شاید اسطوره ای در همان اقلیم سنت از مقاصد و هدف های قطعی است طبعا نگاه کاملا متفاوت خواهد بود به این معنی که نقد شعر سنتی از منظر ارجاعات بیرونی و واسطه خوردن در تفهیم معانی در حقیقت نقد مدرنیسم از سنت و ریشه های در هم تنیده ی آن به شمار می رود هرچند در این خصوص حتی از نگاه مکاتب پست مدرن حرف های دیگری هم برای گفتن دارم اما به گمانم برای آن باید مکان دیگری را جستجو کنم و به بافته های محض فلسفی خاطر نازک شاعران را نیازارم.
+ نوشته شده در سه شنبه پنجم آذر 1387ساعت 12:12 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
دو تکه ابر سیاه اشک های خدا و چتر سوراخ جهان باز هم «زیر باران باید رفت؟»
* * *
جلاد روسپی جوان را سنگسار کرد حلقه ی ازدواجش گم شد
* * *
جلاد حکم را خواند رگبار باریدن گرفت
یوسف شیخی
از عمق استخوان ترکی بر نداشتیم بر گرده زخمهای مکرر نداشتیم خونی نریختیم گلویی نسوختیم دل را نباختیم دلاور نداشتیم خون سیاه پیکرمان را گرفته بود مرداب می شدیم و باور نداشتیم ما داشتیم توی سکون مسخ می شدیم ما جرأت کشیدن خنجر نداشتیم در دست و پایمان رگ سرخی نمانده بود فکری برای فاجعه در سر نداشتیم در فوج ابرهای خسیس سیاه آه! چیزی به جز سیاهی لشکر نداشتیم کابوس لحظه های تباهی شدیم ما در خواب دیده ایم که بستر نداشتیم ما خواب دیده ایم که داریم می دویم داریم می دویم ولی سر نداشتیم انگار یادمان نمی آمد که یک زمان ترسی زهول و وحشت محشر نداشتیم چیزی زه راه ورسم جوانمردها نماند انگار هیچ وقت برادر نداشتیم انگار هیچ وقت کبوتر نبوده ایم دیگر برای بال زدن پر نداشتیم دنبال آن چه نیست دویدیم و گم شدیم افسوس می خوریم که آخر نداشتیم پرواز کن مسافر من پر بکش بیا بر گرد ازین سراب سراسر « نداشتیم »
محمد مهدی یوسفی
توضیح: در این جلسه شعر آقایان شرافت که در اشعار جلسه ی قبل درج کرده ام نقد شد و علاوه بر شعرهای بالا دو شعر دیگر هم قرائت شد که یکی هنوز به دستم نرسیده است و دیگری هم مربوط به آقای انصاری زاده بود که در میان یادداشتهایی که به من محبت فرمودند نیافتم پس منتظرم!
+ نوشته شده در دوشنبه چهارم آذر 1387ساعت 21:6 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
نمی از چشمهای توست چشمه رود دریا هم کمی از رد پای توست جنگل کوه صحر ا هم تو از تورات و از انجیل و زبور از نور لبریزی تو قرآنی زمین مات شکوهت آسمان ها هم جهان نیلی است توفانی جهان دلمرده ظلمانی تویی تو نوح موسی هم تویی تو خضر عیسی هم نوایت نغمه ی داود حسنت سوره ی یوسف مرا ذوق شنیدن می کشد شوق تماشا هم «تو آن ماهی که در پایت تلاطم می کند دریا» من آن دریای سرگردان دور افتاده از ماهم اسیر روی ماه تو هواخواه نگاه تو نشسته بین راه تو نه تنها من که دنیا هم «تمام روزها بی تو شده روز مبادا» نه! که می گرید به حال و روز ما روز مبادا هم همه امروزها مثل غروب جمعه دلگیرند که بی تو تیره و تلخ است چون دیروز فردا هم جهانی را که پژواک صدایت را نمی خواهد نمی خواهم نمی خواهم نمی خواهم نمی خواهم
سید محمد جواد شرافت --------------------------------------------------- من و بادکنکم با هم از کودکی بزرگ شده ایم من روزی از این بالن خواهم افتاد و او خواهد رفت
* * * یاد هندوستان بر سرسره های عاج فیلها هرگز نمی گریند
صدر الدین انصاری زاده ---------------------------------------------------- سنگسار زنبور به دست بلبل مجازات تجاوز به یک گل
* * *
جنازه ی گل ایستاده دفن می شود در لیوان کریستالی فقط به خاطر تولد تو
* * *
مجلس روضه جشن کفش های مختلط
ابراهیم اکبری دیزگاه ----------------------------------------------------- جز مرگ در مقابله با او ندید تیغ پس خنجرانه پشت سرش می خزید تیغ خون یک پرنده بود که وقتی خلاص شد اول به سجده رفت همین که درید تیغ یا تیغ می کشید و فقط حرف صلح بود یا وقت صلح بود و فقط می شنید تیغ هفتاد زخم پنجره را بسته دید جان تا این که یک دریچه ی بهتر کشید تیغ دیگر حماسه مرد خودش گفت و گریه کرد بر قهرمان معرکه های فقید تیغ از آفتاب [؟] سراغ نگیرید بعد از این روی تمام پنجره ها خط کشید تیغ محمد علی کعبی ---------------------------------------------------- روشن شده به لطف عنایات ماه راه من را کشانده است دوباره به راه ماه شوق زیارت است که شوقی همیشگی است شکر خدا که قسمت من بود گاه گاه بی تو چه قدراسیر[؟]غم بی پناهی ام آن آهوام که بی تو ندارد پناهگاه یک لحظه بی تو بودم و عمری است همچنان افسوس می خورم من از این اشتباه آه با جذبه ی عنایت چشم تو کاه کوه بی جذبه ی عنایت چشم توکوه کاه راهی مرا به غیر نگاه تو نیست هست؟ شاهی تو و مسیر نگاه تو شاهراه سید محمد رضا شرافت
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آبان 1387ساعت 12:5 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
|
|
