| تبليغات | X |
|
به نام خدا
در خصوص نقد بیت سوم غزل آقای سید محمد جواد شرافت (متن آن در دو مطلب پایین تر آمده است)در جلسه مدرسه ی اسلامی هنر که به بحثهای مفصلی انجامید و به طور خلاصه مربوط می شد به ارجاع بیرونی در شعر و استفاده از نماد ها یا اسطوره هایی که برای درک مخاطب از آن نیاز به واسطه است که ابتدائا همان موضوع وضوح یا خفاء نماد در پس زمینه ی ذهنی مخاطب به نظر می رسید وشاید همان است که متأ سفانه در روزگارما دیواری بین مردم و شاعران ایجاد نموده( و از آن در گذشته به سواد شعری یاد کرده ام که برای لذت و بهره بردن مخاطب ضرورت دارد) وشاید این همان مسئله ای است که شاعران این دوره را به انتقاد از مخاطب امروز در نفهمیدن شعر و متقابلا مخاطب امروز را به نقد شاعران و اتهام به شعر خصوصی و ویژه ی شاعران واداشته است. اما پس از مراجعت به منزل و تامل بیشتر در یافتم که مسئله نسبتا دارای عمق بیشتری است و به همین جهت سعی می کنم اندکی این نگاه تازه را تشریح کنم. به نظر می رسد این اختلاف جدا از موارد و مصادیق آن به تفاوتی بنیادین در تعریف هنر بلکه زیر ساخت های فکری آن بر میگردد . چرا که در شعر مدرن به تبع نگاه مدرنیستی به این مقوله از یک سو انفکاک از سنت امری پسندیده ومطلوب و از سوی دیگر امری محتوم و اجتناب ناپذیر به شمار می رود. بلکه اصولا یک جامعه ی پیشرو همانا در سرعت گسست از سنت ها و باورهای مانع از دگرگونی و تحول معنا می یابد و اگر به این ارجاعات در زمینه ی یک جامعه ی مدرن و سریعا در حال گذار توجه شودبا تصور این معنا که هر ارجاع به واسطه ای به زودی ناگزیر از فراموشی و منجر به نامفهوم بودن است طبیعی است که در چنین فضایی ارجاعات که یا اکنون یا فردای بسیار نزدیک به نا مفهومی شعر می انجامند دارای برچسب عدم مقبولیت خواهند بود. اما در فضای شعر سنتی که پیوند امروز با دیروز و بلکه پریروزهای حتی شاید اسطوره ای در همان اقلیم سنت از مقاصد و هدف های قطعی است طبعا نگاه کاملا متفاوت خواهد بود به این معنی که نقد شعر سنتی از منظر ارجاعات بیرونی و واسطه خوردن در تفهیم معانی در حقیقت نقد مدرنیسم از سنت و ریشه های در هم تنیده ی آن به شمار می رود هرچند در این خصوص حتی از نگاه مکاتب پست مدرن حرف های دیگری هم برای گفتن دارم اما به گمانم برای آن باید مکان دیگری را جستجو کنم و به بافته های محض فلسفی خاطر نازک شاعران را نیازارم.
+ نوشته شده در سه شنبه پنجم آذر 1387ساعت 12:12 توسط حسن زاده ليله كوهي
|
|
|
